Dostępne multimedia

Onepager

Alternatywy dla multimediów: co przygotować?

Dobierz rozwiązanie do informacji, której użytkownik nie może odebrać. Dźwięk zamieniamy na tekst, a ważny obraz na opis słowny. Pełna alternatywa dla filmu z dźwiękiem musi uwzględniać obie warstwy.

1. Transkrypcja

   Tekstowa wersja warstwy dźwiękowej. Zawiera wypowiedzi, identyfikację osób mówiących oraz ważne dźwięki, na przykład [dzwonek telefonu] lub [spokojna muzyka].

   Stosuj: przede wszystkim do nagrań tylko audio, takich jak podcast lub wywiad bez obrazu.

2. Audiodeskrypcja

   Dodatkowa narracja, która opisuje ważne informacje widoczne w filmie, ale niedostępne w jego głównej ścieżce dźwiękowej: działania, postacie, zmianę miejsca, tekst na ekranie i inne istotne elementy obrazu.

   Podstawowa

   Opis mieści się w naturalnych przerwach między dialogami. Film nie jest zatrzymywany.

   Rozszerzona

   Film jest zatrzymywany, gdy przerwy są zbyt krótkie, aby przekazać potrzebny opis. Odtwarzanie trwa wtedy dłużej.

   Audiowstęp

   Krótki opis przed materiałem. Może przedstawić postacie, miejsce, układ sceny lub konwencję wizualną. Uzupełnia audiodeskrypcję, ale jej nie zastępuje, jeśli ważna akcja rozgrywa się w obrazie.

   Audiotekst

   Odczytanie tekstu widocznego na ekranie, na przykład planszy lub podpisu. Nie opisuje akcji ani wyglądu sceny, dlatego nie jest pełną audiodeskrypcją.

3. Napisy rozszerzone

   Zsynchronizowany z nagraniem tekst wypowiedzi i ważnych informacji dźwiękowych. Oprócz dialogów wskazuje osoby mówiące oraz opisuje dźwięki potrzebne do zrozumienia materiału.

   Zamknięte

   Są osobną ścieżką, którą użytkownik może włączyć lub wyłączyć. Odtwarzacz może pozwalać na zmianę ich wyglądu. To preferowane rozwiązanie w internecie.

   Otwarte

   Są na stałe w obrazie i zawsze widoczne. Nie można ich wyłączyć ani dostosować, a technologia wspomagająca nie odczyta ich jako osobnego tekstu.

   Uwaga: zwykłe napisy tłumaczeniowe, które zawierają tylko dialogi, nie są napisami rozszerzonymi.

4. Deskrypcja i skrypt audiodeskrypcyjny

   Deskrypcja to tekstowy opis tego, co widać. Skrypt audiodeskrypcyjny porządkuje te opisy zgodnie z przebiegiem filmu i może zawierać znaczniki czasu. Po nagraniu przez lektora lub syntezator staje się ścieżką audiodeskrypcji.

   Skrypt opisuje warstwę wizualną. Nie należy nazywać go transkrypcją dźwięku.

5. Transkrypcja rozszerzona

   Pełna, uporządkowana wersja tekstowa materiału. Łączy:

   • dialogi i identyfikację osób mówiących,
   • ważne dźwięki niebędące mową,
   • deskrypcję akcji, postaci, zmian scen i tekstu widocznego na ekranie.

   To rozwiązanie jest szczególnie ważne dla osób głuchoniewidomych. Mogą odczytać kompletną treść jako tekst, także za pomocą monitora brajlowskiego. Same napisy, otwarte albo zamknięte, nie opisują obrazu, a sama ścieżka audiodeskrypcji pozostaje dźwiękiem.